Toen mijn hoofd mijn wereld werd...

Op zaterdagochtend 24 november 2006 zakte ik voor mijn bank in elkaar. Mijn huis lag bezaaid met allemaal kerstornamenten, omdat ik had ontdekt dat ik wel heel erg goed was in het maken van mooie kerststukken, maar eenmaal bezig maak je al gauw een rotzooi van je omgeving. Ik moest werken deze bewuste dag dus was desondanks dat ik niet echt vroeg in Assen op mijn werk hoefde te zijn, toch vroeg opgestaan. Ik weet dat ik ’s morgens nog kleding heb gestreken Dat ik een steelpannetje met water heb opgezet voor een kopje oploskoffie en wilde toen iets oppakken naast de bank. Daar kreeg ik een epilepsie aanval, die achteraf volgens de neuroloog een behoorlijk zware geweest moet zijn gezien de tijd dat ik buiten bewustzijn was.

Een dergelijke attaque van je hersenen krijg je zelf niet echt mee. Het enige wat ik me herinner is dat ik toen ik bijkwam volledig in paniek was. Mijn hart pompte als een gek in mijn borstkas rond van angst en paniek. Ik rende snel naar de voordeur waarbij ik in paniek zelfs per ongeluk het luxaflex dat voor het deurraam hing keihard naar beneden trok om daarna met een bonkend hart bij mijn buurman aan te bellen. Mijn buurman is een hele lieve vrijgezelle man waar ik al jaren een goed contact mee onderhoud. De man schrok duidelijk van mijn verwilderde verschijning en liet me direct binnen.

 

Toen ik eenmaal binnen zat en hij me, om te troosten, een kop koffie had gegeven vertelde ik hem huilend dat ik niet meer wist  hoe laat het was en welke dag het was en dat ik dat ik niet wist waar ik was en dat, dit gegeven me ongelofelijk bang maakte. Achteraf gezien zijn dit verschijnselen die na een epilepsie aanval kunnen optreden. Maar dat leerde ik pas naderhand te begrijpen, op dat bewuste moment begreep niet wat er gebeurde, ik wist niet dat ik een epilepsie aanval me letterlijk had gevloerd.

Terwijl mijn buurman en ik samen onze koffie opdronken besefte ik me ineens dat ik naar mijn werk had moeten gaan. Het was op dat moment 11 uur en ik moest ook om 11 uur in Assen zijn bij een telemarketing bedrijf waar ik op dat moment als uitzendkracht werkte.

Ik vroeg mijn buurman of hij mij met zijn auto naar mijn werk wilde brengen en terwijl ik het hem vroeg merkte ik al dat er met mijn spraak iets niet goed ging. Het ging niet vloeiend en gaandeweg onze reis werd ik dan ook stiller.

 

Toch stapte ik, bij mijn werk aangekomen, alleen uit en bedankte mijn buurman voor zijn hulp. Ik liep de trappen van het gebouw omhoog en was nerveus voor de reactie van de cheffin, omdat ik me schaamde dat ik te laat was. Ik liep de zaal naar binnen en wendde me dan ook direct tot haar. Ze was heel vriendelijk en zei lachend iets in de trend van ‘ook ‘goedemorgen’ En toen gebeurde er iets wat ik heel vervelend vond. Ik wilde haar uitleggen waarom ik te laat was en het lukte me niet. Ik kreeg de woorden niet uit mijn mond alleen hakkelend en stotterend  ‘...moeilijk nu…’ terwijl mijn hoofd vol met woorden zat die ik tegen haar wilde zeggen. Meteen sloeg de schaamte bij me toe, wat moesten al die mensen die in de zaal aan het werk waren wel van me denken, het leek wel alsof ik niet goed bij mijn hoofd was met mijn gestamel.

Gelukkig had mijn cheffin de situatie beter ingeschat dan ik zelf op dat moment. Ik wist gewoon niet wat er met mij aan de hand was en dacht dat ik het zelf psychisch op een of andere manier veroorzaakte. Mijn cheffin liet er geen gras over groeien en stuurde mij Linéa recta naar de huisartsenpost in het Wilhelmina ziekenhuis te Assen. Een collegaatje bracht me daar met haar auto heen.

Eenmaal daar aangekomen stelde de huisarts allerlei vragen of ik drank of drugs had gebruikt, maar gezien niets van dat alles het geval was maakte hij op basis van mijn verhaal een afspraak voor een EEG op de dinsdag na dat bewuste weekend.  De EEG ging vrij vlot en ik kreeg

een afspraak voor een MRI (hersenscan)  op 8 december mee.

 

 

Deze bewuste zaterdag zal ik nooit meer vergeten, een zaterdag waarin mijn leven een totaal andere wending aannam, waarin harde realiteit mij onderuit haalde en mijn wereld liet schudden. Ik leefde mijn leven voor deze bewuste zaterdag zoals zo velen, weliswaar niet getrouwd op mijn 35^e levensjaar maar dat was voor mij altijd al een heel bewuste keuze. Ook kinderen kwamen voor mij niet op de eerste plaats. Wellicht heeft de strijd die mijn moeder met mij voerde toen ik klein was mij al vrij vroeg duidelijk gemaakt dat ik vrij wilde zijn in dit leven. Dat ik niet vastgezet wilde worden in mijn drang naar vrijheid en te kunnen leven zoals ik dat wens.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is mijn overtuiging dat in elk van ons een wijze persoon leeft… Die persoon wordt zichtbaar wanneer we de lessen van ons leven accepteren zoals ze zijn...

Wilhelminaziekenhuis Assen

Die afspraak werd ineens door het ziekenhuis veranderd naar 1 december. Maar van geen kwaad bewust ging ik rustig op deze dag samen met een vriendin van mij, Janetta naar het ziekenhuis. Ik was jarig deze dag dus ging er ook vanuit ‘s avonds met mijn vrienden mijn verjaardag te vieren. Ik was blij met het gezelschap van mijn vriendin want het spreken wilde nog steeds niet zo goed lukken. Dus sprak zij voor mij. Samen gingen we naar de röntgenafdeling en terwijl Janetta buiten in de wachtkamer achterbleef kreeg ik voor de eerste keer te maken met de MRI, het contrastvloeistof dat in je lichaam wordt gespoten en de lange tunnel waar je muisstil in moet liggen terwijl het verplegend personeel bezig is met de scan. Ik dacht dat men mijn hoofd controleerde op epilepsie en ging er niet vanuit dat het ook iets anders zou kunnen zijn. Samen liep ik met mijn vriendin terug naar de neurologie afdeling. Mij was van tevoren al aangegeven dat we wat langer zouden moeten wachten vanwege een pauze van de verpleging en daarom was ik ook erg verbaasd dat de secretaresse aangaf dat we direct door konden lopen naar de praktijk kamer van de neurologe.

 

Janetta en ik liepen naar binnen en nog steeds had ik geen idee van wat er boven mijn hoofd hing totdat de neurologe op een heel zorgzame wijze zei dat ze een ‘heel vervelende boodschap’ voor mij had en dat was namelijk een gezwel van 4 centimeter in mijn hoofd (een tumor astrocytoom ) Deze tumor is diepgelegen en niet operabel. Het tast mijn spraak aan, mijn concentratie en de rechterhelft van mijn lichaam. Ze draaide haar computerscherm naar ons toe om aan te tonen waar het gezwel zich in mijn schedel bevond. Maar door mijn emoties overmand zag ik de vlek op de schedel wel maar wilde gewoon niet geloven dat het een tumor was, alsof het gewoon niet zo was en zij de verkeerde conclusie hadden getrokken. Dat ze een verkeerde foto hadden en spraken over iemand anders z’n hoofd en niet die van mij. De neurologe keek me bezorgd aan en vroeg of ik het allemaal wel begreep, maar omdat ik nog steeds niet goed kon praten kon ik haar dat niet aangeven.

‘Kun je het opschrijven?’ vroeg ze. Ik probeerde het maar verder dan ...gezwol... in plaats van gezwel kwam ik niet. Janetta had het hele verhaal met tranen in haar ogen aangehoord, ik besefte pas later wat voor impact het ook op haar gehad moet hebben. Dit zijn gewoon de dingen in het leven die je niemand gunt en als het ook nog eens iemand uit je naaste omgeving betreft dan is het pijnlijk en grijpt machteloosheid je naar je keel.

We zijn arm in arm naar de apotheek gelopen in het ziekenhuis, ik kon niet ophouden met huilen. De apothekersassistente zag onze verslagen gezichten en gaf een bakje koffie om wat bij te komen. Later vertrok ik met een zak vol medicijnen onder mijn arm naar deze Janetta’s huis. Onderweg werden we opgepikt door mijn beste vriend Henk die in de tussentijd al door Janetta was gebeld. Even later  hebben we na gezamenlijk overleg besloten het advies van de neurologe op te volgen om mij in het ziekenhuis op te laten nemen voor een paar dagen. Vanwege de cocktail van medicijnen die ik had gekregen en mijn lichtelijk overspannen toestand.